Wiem, że odziedziczyłem chorobę alkoholową po ojcu. Walczę sam od dawna, ale jakoś brakuje nadbudowania pozytywnych nawyków. Najdłużej bez picia wytrzymałem dwa tygodnie i jest źle. Zaczynam olewać robotę, którą lubię. Problem mam, chcę się leczyć, ale nie wiem gdzie i u kogo? Na początek chciałbym przetestować konsultacje z psychoterapeutą przez Skype, najlepiej doświadczonym w sprawach uzależnień. Może kogoś znacie. Miło będzie, jak się podzielicie kontaktem. Dziękuję za zrozumienie i pozdrawiam.

Zacznij od terapii indywidualnej, a później przejdź na podtrzymującą grupową. Wzajemna motywacja to jest to.

W psychoterapii najwięcej zależy od siebie, ale dobry specjalista prowadzi cię po ścieżce. Moim zdaniem dobrego psychoterapeutę poznasz po praktyce, stażu zagranicznym.

W krytycznej sytuacji spróbuj też hipnozy, ale koniecznie u kogoś doświadczonego. Dobra sugestia może zaoszczędzić wielu życiowych tragedii przez uzależnienie.

Skuteczność terapii behawioralno – poznawczej jest potwierdzona naukowo, w wielu grupach testowych. To chyba jedna z najlepszych metod niefarmakologicznych do zmiany uwarunkowań psychologicznych i to w sposób trwały, jakościowy.

Po kontakcie z psychoterapeutą zamieniasz się w końcu we własnego lekarza. To moim zdaniem największy sukces. Każdy człowiek ma szansę wyleczyć się wewnętrznie, ale często trzeba delikatnego przesunięcia :) Psychoterapeuta to moim zdaniem najlepsze wyjście na początek. Jak nic nie pomaga to dopiero po cięższą farmakologię warto wyjść.

Miałem wypadek samochodowy, dość poważny. Nie chcę opisywać szczegółów, ale fartem uszedłem z życiem. Spotkanie pierwszego stopnia z ciężarówką. W pracy dużo jeżdżę samochodem, natomiast po wypadku dostałem nerwicy i wpadłem w lęk przed wejściem do praktycznie wszystkich typów pojazdów :P Doszedłem do siebie po terapii poznawczo – behawioralnej (koniecznie ten rodzaj) w Gdyni. Na początku przeszedłem wstępne konsultacje na Skype, czy w ogóle można nad tym pracować u pani Sylwii Perzewskiej. Otrzymałem pozytywny komentarz. Od razu mnie przekonała do kontynuacji. Teraz już normalnie jeżdżę samochodem. Wszystko przegadałem, wzmocniła się koncentracja. Zacząłem nawet medytować, dzięki pani Sylwii i sztuka relaksu, lepszy dialog wewnętrzny na mnie działa.

Pamiętaj, że psychoterapeuta to nie psycholog, ani tym bardziej psychiatra. Psychoterapeutą powinien skonsultować najpierw twój problem i stwierdzić, czy konkretna terapia w ogóle ma sens.

Teraz psychoterapeuta to można powiedzieć trener pozytywnych wzorców. Terapia behawioralno – poznawcza to jedna z najlepszych inwestycji w siebie. Jeden dobry nawyk zmienia praktycznie całe życie, chociażby uprawianie sportu.

Ucz się technik relaksacyjnych poza terapią psychologiczną. Medytacja i technika relaksu to jest niesamowita zmiana długoterminowa.